மின்னுவதெல்லாம் பொன்னல்ல...

வாங்க நாம இப்போ வித்யாசமான ஒரு மலைக்கு போகலாம்...

மலை ஏறப்போறோம். அதனால நல்ல தரமான சூ போட்டுக்கோங்க... கைல வேணா ஒரு குச்சி எடுத்துக்கோங்க... ஹலோ, குச்சி எடுத்துக்க சொன்னது அடுத்தவங்கள அடிச்சி விளையாட இல்ல, மலை மேல ஏறும் போது ஒரு புடியோட மலை மேல ஏறலாம், அதுமட்டுமில்ல, கால் வலிச்சா கொஞ்சம் கம்ப தரைல ஊனி அது பிடில காலுக்கு ஓய்வு குடுக்கலாம்...

சரி, இந்த மலைய பாத்தீங்களா? பெரிய பெரிய மரங்கள்ன்னு எதுவும் இல்லல... குட்டி குட்டியா புதர்கள், சின்ன புல்லு, பாறைங்கன்னு இருக்குல... ஷ்.... அங்க என்னமோ நீண்டு நெடிய அசையாம கிடக்கு பாருங்க...

அம்மே... அது மலை பாம்பு... வாங்க, மெதுவா கிட்டப் போய் பாப்போம். எப்பா.... எவ்ளோ பெரிய பாம்பு பாத்தீங்களா? பெருசா எதையோ இப்ப தான் பிடிச்சி விழுங்கியிருக்கு. இனி அது ஜீரணிக்குற வர அசையாது... யோவ், யாருயா அது, அசையாதுன்னு சொன்னதும் குச்சிய விட்டு அத சீண்டி பாக்குறது? பேசாம வர மாட்டீங்களா?

என்ன? ஏன் கூப்ட்டீங்க? என்னது, மலைல தங்கம் இருக்கா? தகதகன்னு மின்னுதா? அதுவும் கருப்பு கலருல? இருங்க இருங்க வரேன்...

ஓ.... தங்கம். பளபளன்னு மின்னுதுல... இப்போ என்ன பண்ண போறீங்க?

என்னது? மலை முழுக்க தேடி, கிடைக்குற தங்கத்த சுருட்ட போறீங்களா? அடிஈஈஈ....

இது தங்கம் இல்லீங்க... இதுக்கு பேரு தான் காக்கா பொன். கருப்பு கலர்ல பொன் மாதிரி மின்னுதுல, அதான் இதுக்கு அப்படி ஒரு பேரு. பெரியவங்க கிட்ட கேட்டா சொல்லுவாங்க, இந்த காக்கா பொன்ன கைல வச்சி உரசினா, சும்மா ஜிகினா பூசின மாதிரி பளபளன்னு மின்னும்... நாமெல்லாம் இத பாக்க இப்போ தான் முடியுது....

கால் வலிக்குதுல.... அப்படியே வாங்க, உக்காருவோம். இந்த காக்கா பொன் இருக்கே, இதெல்லாம் மலை பிரதேசங்கள்ல பாறையா கூட இருந்துருக்கு. ஆனா இப்போ இத பாக்குறதே அபூர்வம். இப்போ அது இல்ல, விஷயம்... நான் ஒரு தத்துவம் சொல்லப் போறேன்...

என்னது, தத்துவமான்னு அலறி அடிச்சி, எழும்பி ஒடுனீங்க, அப்புறம், கொண்டு வந்த குச்சி வச்சி அடிச்சிருவேன்... அப்படியே அமைதியா உக்காருங்க...

நாம வாழ்க்கைல நிறைய பேர சந்திப்போம்ங்க... நம்மோட பாதைல வர்ற எல்லாரும் ஒரே மாதிரி இருப்பாங்கன்னு நினைச்சிட கூடாது. அலங்கார வார்த்தைகளோட நம்மள நெருங்குரவங்க தான் அதிகம்... இந்த அவசர உலகத்துல எல்லாத்தையும் ரெடிமேடா வாங்கி வாங்கியே பழகி, அன்பையும் ரெடிமேடா குடுக்க ஆரம்பிச்சுடறாங்க சில பேரு... ஆனா அதுல அன்பு இருக்குமான்னு பாத்தா நிச்சயமா இருக்காது... ஒண்ணுமே இல்லீங்க, ஒருத்தங்கள பாத்தா, நல்லா இருக்கியான்னு கேட்டா அது யதார்த்தம், அத விட்டுட்டு, நீ இங்கு நலம், நான் அங்கு நலமான்னு கேட்டா? இல்ல, தெரியாம தான் கேக்குறேன், அவங்கள நம்ம கிட்ட அடகு வச்சிட்டு அவங்க என்ன பண்ண போறாங்க? இல்ல நம்மள அவங்க எடுத்துக்க நாம எப்படி அனுமதிக்க முடியும்?

ஆத்மார்ந்தமான நட்புக்கள்ன்னு ஒருதலைபட்சமா யாரும் சொல்லிட்டு இருக்க கூடாது. அது ரெண்டு பேர் சம்மந்தப்பட்டது...

ரொம்ப குழப்புறேனோ? 

இப்போ இந்த பேஸ்புக்கையே எடுத்துக்கோங்க.. 

நம்மோட பிரெண்ட்ஸ், நமக்கு அறிமுகம் ஆனவங்க, எதோ ஒரு வகைல நம்மள ஈர்த்தவங்கன்னு அவங்கள பாத்து ஒரு குட் மார்னிங் சொல்லி, அவங்களும் நம்மள பாத்து சின்னதா ஒரு குட் மார்னிங் சொன்னா அதுல வர்ற சந்தோசம் வேற....

ஆனா இங்க போலியான புன்னகைகள் மலிஞ்சு கிடக்கு. போலி புன்னகைன்னு கூட இல்ல, ரெடிமேட் ரப்பர் ஸ்டாம்புகள்...

ஏதாவது ஒரு மாய்மால வார்த்தைய எங்க இருந்தாவது எடுக்க வேண்டியது, யாரு எவருன்னு கூட பாக்காம, என்ன விஷயம் சொல்லியிருக்காங்கன்னு கூட தெரியாம அவங்க போஸ்ட்ல போய் அத ஒட்ட வேண்டியது...

நட்புனா அர்த்தமே தெரியாம, இங்க யார பாத்தாலும் பிரெண்ட்ன்னு சொல்றது. யாருனே தெரியாதவங்க போஸ்ட்ல கூட போய் நட்பே உயிரேன்னு உருக வேண்டியது. அட, அத சொந்தமா உருகினா கூட பரவால... எங்க இருந்தாவது காப்பி பண்ணி ஒட்ட வேண்டியது... இவங்க எல்லாம் பிரெண்ட்ஷிப்போட உண்மையான வேல்யூ தெரிஞ்சா ஏன் இப்படி எல்லாம் பண்ண போறாங்க.....

மின்னுவதெல்லாம் பொன்னல்லன்னு சும்மாவா சொல்லி வச்சாங்க பெரியவங்க....

சரி, சரி, வாங்க கீழ இறங்கலாம்... வீட்டுக்கு போய் காபி சாப்பிடணும்ல... பொறுங்க, அதுக்குள்ள என்ன அவசரம், குட் மார்னிங் சொல்லணும்ல...

குட் மார்னிங்....

சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள்

ஒரு வீடு...

பிள்ளைங்க ஓடி விளையாட முற்றம், பெரியவங்க கதை பேச திண்ணை, குளிர்ச்சிக்கு ஓட்டு கூரைன்னு அழகா இருக்கு. புதுசா வெள்ளை அடிச்சிருப்பாங்க போல, பளிச்சுன்னு இருக்கு.

அப்படியே வாங்க, அந்த திண்ணைல உக்காந்து நாமளும் கொஞ்சம் சுத்தும்முத்தும் வேடிக்க பாப்போம்.

இங்க பாருங்க, ஒரு பட்டாம்பூச்சி வெள்ளை வெளேர்ன்னு பறந்து போகுது பாத்தீங்களா? அட, அதுபாட்டுக்கு போய் ஒரு சிகப்பு செம்பருத்தியில உக்காந்துடுச்சு. செம்பருத்தி பூ இதழ் விரிச்சு அழகா இருக்குல... பச்சை காம்பு, சிகப்பு இதழ், மஞ்சள் மகரந்தம்... நம்ம பட்டாம்பூச்சி மஞ்சள் மகரந்தத்துல தான் போய் உக்காருது.

என்ன இது, திடீர்னு கீச் கீச்ன்னு கிளிங்க சத்தம் கேக்குதே....
அப்படியே வலது பக்கமா திரும்பி, அண்ணாந்து வானத்த பாருங்க...

ஹப்பா.... எத்தனை கிளிங்க.... என்னா கூட்டம். ஆமா, இதுங்களுக்குள்ள சண்டையே வராதா?

ஹே.... அங்க பாருங்க, எல்லா கிளிங்களும் அந்த நாட்டு கொய்யா மரத்து மேல போய் உக்காந்தாச்சு. ஹஹா... கிளி உதடு சிகப்பா, அது கொத்தி சாப்டுற பச்சை கலர் கொய்யா பழத்தோட உள்பகுதியும் சிகப்பு... விட்டா எல்லா பழங்களையும் கிளிங்களே சாப்ட்ரும். நமக்கும் பழம் வேணும் தானே... வாங்க, போய் ஆளுக்கு ஓரே ஒரு பழம், அதுவும் கிளி கடிச்ச பழமா பறிச்சி சாப்பிடுவோம்....

சரி, பழத்த சாப்ட்டுட்டே நாம சில மனுசங்க குணங்கள தெரிஞ்சுப்போமா?


மனுசன்கள்ல சில வகை உண்டு. எப்பவும் தன் மேல ஒரு கழிவிரக்கம் இருந்து கிட்டே இருக்கும் அவங்களுக்கு.

நாம மட்டும் தான் ரொம்ப கஷ்ட்டப்படுறோம், நமக்கு மட்டும் தான் இந்த உலகம் துரோகம் பண்ணுதுன்னு எப்பவும் மனசுக்குள்ள புலம்பிட்டே இருப்பாங்க.

சின்னதா ஒரு வெற்றி அவங்க வாழ்க்கைல கிடைச்சாலும், ஹைய்யோ இந்த வெற்றிக்காக நான் அவ்வளவு கஷ்டப்பட்டேன், இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டேன்ன்னு அப்பவும் தன்னோட கஷ்டங்கள முன் நிறுத்துவதுலயே குறியா இருப்பாங்க...

இவங்களோட கேரக்டர் எப்படி பட்டதுனா, எப்படியாவது மத்தவங்களோட ஈர்ப்ப தன் மேல திருப்பணும். அதுக்கு தன்னோட வாழ்க்கை சோக மயமானதுன்னு ஒரு மாயைய தன்ன சுற்றி வச்சுக்குறாங்க... தனக்கு எல்லாம் தெரியும்ங்குற மமதை வேற அவங்க மனசுக்குள்ள இருக்கும். ஆனா அத வெளிக்காட்டிக்க கூடாதுன்னு அவங்களே நினச்சாலும், புலம்பி புலம்பியே தன்னோட ஒரிஜினல் முகத்த காட்டிடுவாங்க....

எப்பவும் அடுத்தவங்க சோகத்த பாத்து தனக்கும் தாங்க முடியலன்னு புலம்பிட்டே இருப்பாங்க. கூர்ந்து பாத்தா, இதுவும் கூட அடுத்தவங்க பார்வைய தன்மேல திருப்பிக்க முயற்சிக்குற ஒரு டெக்னிக் தான்...

இப்படியானவங்க ரொம்ப சுயநலவாதிகள் கூட... தன்னோட தேவைகள நிறைவேத்த மட்டுமே அடுத்தவங்கள இவங்க பயன்படுத்திப்பாங்க...

சோகங்களை புலம்பிட்டே இருப்பவங்க கிட்ட ஜாக்கிரதையா தான் இருக்கணும்.... 

பீ கேர்புல்.... நான் நாம எல்லாரையும் தான் சொன்னேன்.... 

லவ் யூ அப்பா...

புதுசா ஒரு அறிமுகம் கிடச்சா ரொம்ப நாளா நம்ம கூடவே இருக்குறவங்கள கொஞ்சம் தள்ளி வச்சி வேடிக்கை பாக்குறது மனுஷ குணம்... ஆனா அது ரொம்ப நாள் நீடிக்க போறதில்லன்னு தெரிஞ்சும் அந்த புது அறிமுகத்து மேலயே அத்தனை ஆர்வமும் போயிடுது...

அட, பிரெண்ட்ஷிப் தான் இப்படின்னா, கல்யாணம் பண்ணிட்டு வாழுறவங்க நிலைமை அவ்வளவு தான்... புரிதலே இல்லாம எத்தனையோ பேர் வாழ்க்கைய வாழத்தெரியாம வாழ்ந்துட்டு இருக்காங்க...

வீட்டுக்கு வர்றவங்க, நாம ரோட்ல நடந்து போறப்ப எதிர்ல வர்றவங்க, பிரெண்ட்ஸ் இப்படி எல்லாருமே நம்மால கொஞ்சம் கூட முகம் சுளிச்சுட கூடாதுன்னு ரொம்ப மெனக்கெட்டு அவங்கள தூக்கி கொண்டாடுற ஆண்கள், இவ நம்ம பொண்டாட்டி தானேங்குற நினைப்புல தன் கூடவே இருக்குற, தனக்காகவே வாழுற ஜீவன கொஞ்சமும் சட்டை செய்றதேயில்ல....

எப்போ வருவீங்கன்னு கேட்டா, இந்தா வந்துட்டே இருக்கேன்னு நாலு மணி நேரமா ஒரே டயலாக் பேசுறது, எங்கயாவது கூட்டிட்டு போறேன்னு சொல்லிட்டு பிரெண்ட் இல்ல வேற யாரோ கூப்டதும் அவங்க கூட போறது, மனைவிய கிண்டல் பண்ற சொந்தக்காரங்களோ இல்ல பிரெண்ட்ஸ் கிட்டயோ இவ எப்பவுமே இப்படி தான்னு விட்டு குடுத்துடுறது....

தனக்கோ, தன்னை சார்ந்தவங்களுக்கோ சின்ன சின்னதா உடம்பு சரியில்லாம போறப்போ, மனைவி தன்னை நல்லா கவனிச்சுக்கணும்ன்னு நினைக்குற அவங்க, மனைவிக்கு அந்த நிலைமை வர்றபோ நாம கவனிச்சுக்கணும்ங்குறத ஏனோ மறந்துடுறாங்க...  (பெரிய வியாதிகள காசு பணம்ன்னு செலவழிச்சு கவனிக்குறாங்க... இல்லனா வீட்ட கவனிக்க ஆள் இருக்காதே).

ஒரு சின்ன பாராட்டு, அன்போட ஒரு அணைப்பு, இதுக்கு தானே பொண்ணுங்க மனசு ஏங்கி கிடக்கும்... அதை சரியா குடுக்காதப்போ தான் ஏங்குற மனச நிலைபடுத்த, அடுத்த பொருட்கள் மேல ஆசைப்பட ஆரம்பிக்குது மனசு... அது இன்னொரு ஆண் மேல வந்தா தப்பா போயிடும்ங்குற உள்ளுணர்வு, நகை, புடவை மேல ஆசைப்பட்டு, அதனால தன்னோட அழகையாவது அடுத்தவங்க ஆராதிக்கணும்ன்னு எதிர்ப்பார்க்க ஆரம்பிக்குது... எங்கயோ எதையோ எதிர்பார்த்து கிடைக்காத ஏக்கத்தோட வாழுற பொண்ணுங்க இங்க கோடி கோடி பேர்....

இப்போ இதுல நான் சொன்னதுல முதல் பாரா மட்டும் என்னோடது.... அடுத்தடுத்து வந்த டயலாக்ஸ் என் அப்பா வீட்டுக்கு வந்த ஒருத்தர் கிட்ட பேசிட்டு இருந்தப்போ எதேச்சையா கேட்டது...

இத்தன அறிவுரை சொல்ற என் அப்பா எப்படி இருந்தார்?

ஆரம்பத்துல பாட்டி பேச்சை கேட்டுட்டு அவரும் சராசரியா தான் இருந்தார்.... கோபத்துல சாப்பாடு தட்ட கூட விசிறியடிச்சிருக்கார். ஆனா எல்லாமே எங்களுக்கு விவரம் தெரியுற வரை தான்... எப்போ நானும் தம்பியும் அப்பாவ பாத்து சாப்பாடு தட்ட அம்மா மூஞ்சியிலயே விசிறியடிக்க ஆரம்பிச்சோமோ அப்போயிருந்து அம்மாவோட காதல் வாழ்க்கை ஆரம்பிச்சுது...  அப்படி தான் சொல்லணும்னு நான் நினைக்குறேன். காரணம், அப்பாவும் அம்மாவும் விரும்பி கல்யாணம் பண்ணியிருந்தாலும் அப்பா மேலே சொன்ன அலட்சியங்கள் அத்தனையும் செய்துட்டு தான் இருந்தார்...

அப்புறம் ஒரு தலைகீழ் மாற்றம். அப்பா அம்மாவ குறை சொல்லி பாத்த நாங்களும் அம்மாவ எதுக்கெடுத்தாலும் குறை சொல்ல ஆரம்பிக்க, அம்மாவுக்கு ஆதரவா அம்மாவ அணைச்சுப்பார் அப்பா.... இவ என் பொண்டாட்டி... அப்புறம் தான் உங்க அம்மா... என் பொண்டாட்டி பத்தி யார் குறை சொன்னாலும் எனக்கு பிடிக்காதுன்னு இறுக்க முகம் காட்டுவார்...

அம்மா பக்கத்துல வந்து நின்னாலே பாட்டிக்கு பயந்து ஒதுங்கி போற அப்பா, அம்மா தோள் மேல கை போட்டு சரிக்கு சமமா சோபால உக்காந்து டீ.வி பாக்க ஆரம்பிச்சார். ரெண்டு பேர் மடியிலயும் ஆளுக்கொரு பிள்ளை.... நான் எப்பவுமே அப்பா மடியில தான்... அப்பா நான் பிறந்ததுல இருந்தே எனக்கான ஹீரோ....

அப்பா தோளை கட்டி கொஞ்சி அம்மாவ வெறுப்பெத்துறது எனக்கு ரொம்ப புடிக்கும்.... என் புருசண்டி அவர், கீழ இறங்கி ஓடுன்னு பக்கத்துல கிடக்குற ஏதாவது துணி எடுத்து அடிச்சி விரட்டுவா அம்மா...

அப்பாவ பாத்தே அம்மாவ வா போன்னு சொல்லி பழகியிருந்தோம்... காலப்போக்குல தம்பி வாங்க போங்கன்னு பேசி பழகிட்டான்... எனக்கு தான் அவ எப்பவுமே அம்மாவா இல்லாம ஒரு டாம் அண்ட் ஜெர்ரி பிரெண்டா மாறிப் போயிட்டா...

அதெல்லாம் தனிக்கதை... இப்போ விசயத்துக்கு வருவோம்...

கூட்டமா நாங்க சேர்ந்து விளையாடிட்டு இருப்போம். பாய்ஸ் கேர்ள்ஸ்ன்னு டீம் பிரிப்போம். அப்பா பாய்ஸ் டீம், அம்மா கேர்ள்ஸ் டீம்னு பிரிச்சா அப்பா ஒத்துக்கவே மாட்டார். நான் அவளுக்கானவன். அவ எனக்கானவ. எங்கள பிரிக்க நினைக்குறது தப்புன்னு எங்களுக்கு கிளாஸ் எடுக்க ஆரம்பிச்சுடுவார்... அட போங்கப்பான்னு தலைல அடிச்சுட்டே விளையாட ஓடிடுவோம்...

பல நாட்களும் பாத்து பாத்து மனசுல ஊறிப் போன இன்னொரு விஷயம் உண்டு. ஆமா, அம்மா அழுது துடிச்சுட்டு இருப்பாங்க... இல்லல, கதறிட்டு இருப்பாங்க. அப்பா அம்மாவ அணைச்சுட்டு இருப்பார். அம்மாவ விட்டு எங்கயுமே போகாம ஊட்டி விட்டுட்டு இருப்பார். இது ஏன் எதுக்குன்னு பல நாள் எனக்கு புரியவே புரியாது. அப்புறம் தான் தெரிஞ்சுது, அம்மாவோட மாதாந்திர வலிகள் அவள படுத்தி எடுக்குறப்ப எல்லாம் அவ கூடவே சேர்ந்து கண்ணீர் விட்ருக்கார் அவர்...

அந்த அணைப்பும் ஆதரவும் புரிய புரிய எனக்கு அவங்க மேல வந்த காதல்... அத வார்த்தைல சொல்ல முடியாது...

அம்மா போனப்போ அப்பா எப்படி அத தாங்கிகிட்டாங்க?
எப்படி ஒரு இறுக்க முகத்த மறைச்சுகிட்டு வலம் வர்றாங்க?
அந்த சூழ்நிலையிலயும் அம்மாவோட ஆசைய (கண் தானம்) நிறைவேற்ற எங்க இருந்து அவருக்கு துணிச்சல் வந்துச்சு?

அப்பாவால கூட பதில சொல்ல முடியாதுன்னு நினைக்குறேன்....

லவ் யூ அப்பா....

கரைந்து சென்றவனுக்காய்...

என்றோ ஓர்நாள்
ஓர் ரம்மிய வேளையில்
சுழன்றடித்து பின் காணாமல் போன
உன் நினைவுகள் இன்று அகழ்ந்தெழுகிறது...

ஆற்றுப்படுகையின் ஓரமாய்
படிந்திருக்கும் சுவடுகளாய்
உச்சி வெயில் நேரத்தில்
பளிச்சென வெட்டிச் செல்லும்
மின்னலைப் போலத்தான் நீ...

பார்த்த உடன்
கலைத்து விடச்சொல்லும் உன் கேசம்...
பரவசம் தெறிக்கும் அந்த கண்கள்...
உறைந்து விட்ட புன்னகை...
நீ விரிக்கும் கைகளில்
அடைக்கலமாகத் துடிக்கும் நான்...

உன் ஸ்பரிசங்களின் உஸ்ணங்கள்
எப்பொழுதும் என்னை
கிளர்ந்தெழ செய்ததில்லை...
மாறாய்... மடியிலிட்டு தாலாட்டும்...

நம் காதல் எழுதிவைக்க
இந்த பிரபஞ்சம் போதாதென்று
உன் தோள் கட்டிக் கிடந்தேன்...
உன் முதுகு எப்பொழுதும்
என்னை ஏகாந்தமாய் சுமந்துக் கிடந்தது...

ஏனோ ஓர்நாள் விரல் நுனி பிடித்து...
உச்சிமோர்ந்து... காதோரமாய்
கிசுகிசுத்து... என் நலமென சொல்லி
நீயாய் முடிவெடுத்தாய்...
பொருள் தேடி வருகிறேனென்று
பின் காற்றிலசைத்து சென்றாய்...

நாட்கள் காத்திருப்பதில்லை...
நீ விதைத்தது துளிர்த்து விட்டிருக்கிறது...
நீ மட்டும் ஏனோ காணாமலே போனாய்...

ஹ்ம்ம்... சிரித்துக் கொள்கிறேன்...
அதில் உயிர்சுரத்து இருக்கிறதாவென
நீயே கணித்துக் கொள்...
நான்... இந்த உலகத்தின்
பரபரப்பில்... என்னை
கரைத்துக் கொள்ளப் போகிறேன்..

கதையும் தத்துவமும்- 2

வாங்களேன், உங்கள ஒரு இடத்துக்கு கூட்டிட்டு போறேன்..

எந்த இடம்ன்னு கேக்குறீங்களா? அது ஒரு அழகான காடு... இந்த காடு ஆப்ரிக்கால இருக்கு. இங்க நாம ஒரு அழகான உயிரினத்த தேடி வந்திருக்கோம்.

உயிரினம்னாலே அது பாக்குறதுக்கு அழகா இருக்கணும்ன்னு அவசியம் இல்ல... இன்னொரு விஷயம், இந்த உலகத்துல எல்லாமே அழகு தான். அதை பாக்குறவங்க, அத ஏத்துக்குற பக்குவத்துல தான் அழகுங்குற வார்த்தையோட அளவுகோல் இருக்கு...

சரி, கொஞ்சம் சத்தம் போடாம வாங்க... யாரையும் நாம தொந்தரவு பண்ணிடக் கூடாது...

அங்க பாத்தீங்களா, ஒரு கூட்டம் என்னவோ ரொம்ப சீரியஸா டிஸ்கஸ் பண்ணிட்டு இருக்கு... வாங்க, கொஞ்சம் பக்கத்துல போய் பாப்போம்.

இவங்க தான் நாம தேடி வந்தவங்க. சின்னப் புள்ளைங்க பிரஷ் எடுத்து கன்னாபின்னான்னு கலர் அடிச்சி வச்ச மாதிரி இருக்குற இவங்க, ஆமா நாய்கள் தான்... ஆனா காட்டு நாய்கள்...

பாருங்களேன், ஒரு வயசான நாய் ரொம்ப முடியாம இருக்கு போல. சுத்தி நின்னு ஆறுதல் சொல்லிட்டு இருக்காங்க. தூரத்துல தள்ளி நின்னு பாத்துட்டு இருக்குற நமக்கு வேற என்ன தெரிஞ்சிட போகுது? ஆனா, அந்த கும்பலோட வயசான மதிப்புமிக்க உயிர் கலங்கிட கூடாதுன்னு இவங்க எல்லாம் அவங்களால ஆனத செய்துட்டு இருக்காங்க...

பாத்தீங்களா, கூட்டு குடும்பமா எவ்வளவு ஒற்றுமையா வாழுறாங்க... ஹே... அங்க பாருங்க, பத்து பனிரெண்டு குட்டிங்க ஓடி வர்றாங்க... எல்லாரையும் ஒருத்தங்க பாத்துட்டு இருக்காங்க...

வேட்டையாடிட்டு வந்தத கூட அமைதியா தான் சாப்ட்டுட்டு இருக்காங்க... இந்த கும்பல்ல ஆண் நாய்கள் அதிகமா இருக்கு. ஆனாலும் சண்டைகள் இவங்களுக்குள்ள இல்ல. குடும்ப தலைவனும் தலைவியும் சொல்றத கேட்டு அவங்க வார்த்தைக்கு கீழ்படிஞ்சுட்டு இருக்காங்க...

இங்க எந்த அத்துமீறல்களும் இல்ல, ராக்கிங் இல்ல, ஒழுக்கமின்மை இல்ல....

எனக்கு ஒரு டவுட்ங்க... மனுசன்கள்ல ஒருத்தர நாம திட்டணும்னா நாயேன்னு திட்டுறாங்க... அப்படி திட்டு வாங்குறத பெரிய கவுரவ குறைச்சலாவும் நினைக்குறாங்க... ஒழுக்கங்கள் கெட்டு சீரழிஞ்சு போறவங்கள நாய் பிறவின்னு சொல்றாங்க...

கொஞ்சம் யோசிச்சு பாருங்க, இந்த மனுஷ வாடையே இல்லாம வாழுற இந்த இனம் எவ்வளவு கட்டுகோப்பா வாழுது. எப்போ மனுஷன் அவன் தேவைக்காக நாய்கள வளர்க்க ஆரம்பிச்சானோ, அப்போ தான் மனுஷ புத்தி நாய்களுக்கு ஒட்டிகிச்சு...

சொல்லப்போனா, ஒழுக்கம் தவறி போற நாய்கள பாத்து அவங்க தான், மனுஷ பிறவியேன்னு திட்டணும்...

இவ்வளவு அழகான நடத்தையுள்ள, ஒரு கூட்டு குடும்பத்த கட்டிக்காக்குற, வயசானவங்கள போற்றி பாத்துகாக்குற ஒரு இனத்த பாத்தாவது, நாமளும் வாழ்க்கைனா என்னன்னு கத்துக்கணும்.... 

இப்போதைக்கு இது போதும், நான் அப்புறமா வர்றேன்...

மிஸ்டர் பீன் – தி அல்டிமேட் டிசாஸ்டர் (Mr Bean - The Ultimate Disaster) (திரைவிமர்சனம்)

மிஸ்டர் பீன்.... இந்த பேரை கேட்டாலே விழுந்து விழுந்து சிரிச்ச காலம் எல்லாம் உண்டு. ஆனா அது ரொம்ப ரொம்ப குட்டி புள்ளையா இருந்தப்போ. எந்த விதமான டயலாக்கும் இல்லாம பின்னணி இசைலயே காமடிய சேர்த்துட்டு, முட்ட கண்ண வச்சுட்டு திரு திருன்னு முழிச்சுட்டு, பேக்கு மாதிரி மூஞ்சிய வச்சுட்டு சேட்டைகள் பண்ற மிஸ்டர் பீன் ஏனோ எனக்கு ஹீரோவா தெரிஞ்சார்... அந்த அளவு விழுந்து விழுந்து சிரிக்க வைப்பார்...

அப்புறமா, எப்பவுமே சேட்டை பண்ணிட்டு, வீட்டை விட்டு வெளியிலயே சுத்த ஆரம்பிச்ச காலங்கள்ல பீன் கொஞ்சம் கொஞ்சமா என்னோட ஹீரோ இமேஜ்ல இருந்து விலகி, எதோ கோமாளின்னு ஒதுங்கி போற அளவு ஆகி போச்சு... அப்புறமா நான் மிஸ்டர் பீன் பத்தின எந்த படத்தையும் பாத்ததே இல்ல....

ஒரு வருஷம் முன்னாடி பிரெண்ட் ஒருத்தன் கொஞ்சம் படங்கள் தந்தான். நாம தான் படம் பாக்குறதுல சூப்பர் பாஸ்ட் ஆச்சே, போன வாரம் தான் அவன் என்னென்ன படங்கள் தந்துருக்கான்னு பாத்தேன். அதுல மிஸ்டர் பீன் படங்கள் ரெண்டு இருந்துச்சு...

போன வாரமே அத பாக்க முயற்சி பண்ணி அப்புறம் போர் அடிக்கும்னு நானே முடிவு பண்ணி பாக்காம விட்டுட்டேன். அப்புறமா இன்னிக்கி தான் வழக்கத்துக்கு மாறா ரொம்ப போர் அடிக்குதேன்னு படத்த பாக்க ஆரம்பிச்சேன்.

இந்த படத்த காமடி படமா பாக்க ஆரம்பிச்சிருந்தேன்னா கண்டிப்பா போர் அடிச்சிருக்கும். ஆனா, இது ஒரு செண்டிமெண்ட் படம். படம் முழுக்க எதோ ஒரு வகைல ஒரு உணர்வ தெளிச்சி விட்டுருக்காங்க...

படம் ஆரம்பிக்குறப்பவே வட்ட மேஜை மாநாடு மாதிரி ஒரு கும்பல் தீவிரமா முகத்த வச்சுட்டு எதையோ டிஸ்கஸ் பண்ணிட்டு இருக்காங்க... அப்படியே அடுத்த ஷாட்-ல பீன் என்ட்ரி... அவசர அவசரமா கிளம்புற அவரு, காப்பி கோப்பைய தட்டி விட, சீனி, பால், தூள்னு எல்லாத்தையும் வாய்ல போட்டே கொப்பளிச்சே கலக்கி குடிச்சு முடிக்குறார். ஒரு ஆர்ட் கேலரியில வேலை பாக்குற அவரு டூட்டி நேரத்துல தூங்கி வழியிறாரு...

இப்படி சதா சர்வ காலமும் தூங்கி வழியுற பீன அம்பது மில்லியன் டாலருக்கு வாங்கின ஒரு வரைபடத்த பாதுக்காக்குற பணில கோர்த்து விட்டுடுறாங்க ஆர்ட் கேலரி மக்கள். இவரே ஒரு தூங்குமூஞ்சி, இவர வேற செக்யூரிட்டியா போட்டா விளங்கவா போகுது?

அப்புறம் என்ன? படம் முழுக்க இவர் பண்ற அலம்பல் தான்.

அந்த படத்த பாதுகாக்க வர்றப்பவே இவர் ஏர்போர்ட்ல பண்ற அட்டகாசம் இருக்கே... அங்க இருக்குற போலிஸ்க்காரர் துப்பாக்கிய பாத்து இவரும் துப்பாக்கிய எடுக்க ட்ரை பண்ண, இவர தீவிரவாதின்னு போலிஸ் துரத்த, ஒரு இடத்துல இவர மடக்கி பிடிக்குற போலிஸ் “புட் யுவர் கன் டௌன்”ன்னு சொன்னதும் நடுங்கிகிட்டே துப்பாக்கிய எடுத்து கீழ வைப்பார் பாருங்க.... ஹஹா வயிறு குலுங்க சிரிக்க வச்சிடுச்சு.

போற இடத்துல மிஸ்டர் டேவிட்டோட குடும்பத்தோட தங்கிக்குறார். இந்த டேவிட், அந்த வரைப்படத்த பாதுக்காக்குற பெரிய பொறுப்புல இருக்குறவர். அந்த குடும்பத்தோட பீனுக்கு ஏற்படுற அனுபவங்கள், அவர் பண்ற முட்டாள்த்தனத்தால பாழாகி போற அந்த வரைப்படம்ன்னு படம் கொஞ்சம் திக் திக்ன்னு போகுது.

நம்மாளு தான் எதுக்கும் அஞ்சாதவராச்சே, பிரச்சனைய சமாளிச்சாரா, அந்த வரைப்படம் கடைசியில என்னதான் ஆச்சுங்குற கேள்விக்கு எல்லாம் பதில சொல்லிட்டு சுபம் சொல்லி தூங்க போறார்...

இதுல பீனை விட என்னை அதிகம் கவர்ந்தவர்ன்னு பாத்தீங்கனா அது டேவிட் தான்.

பீன் பண்ற அழிச்சாட்டியம் பொறுக்க முடியாம வீட்டை விட்டு கிளம்பிடுற அவரோட குடும்பத்த விட்டுட்டு, பீன் கூட சுத்துறார் டேவிட்... சின்னப்புள்ளைல தொலைச்சுட்ட குழந்தைத்தனத்த பீன் கிட்ட பாக்குற அவரு, விரும்புராரோ இல்லையோ, பீன் கூடவே இருக்குறார்.... அட, ரெண்டுபேரும் பாத்ரூம்ல குளிக்குறதுக்கு சின்னப்புள்ள மாதிரி சண்டையெல்லாம் போட்டுக்குறாங்க... சமைச்சு குடுக்குறேன் பேர்வழின்னு சமையல் அறையையே அதகளமாக்கி வச்சிட்டு அப்பாவி மாதிரி முளிக்குற பீன பாத்து இவர் ஒரு லுக் விடுவார் பாருங்க.... ஹஹா... செம.... பீன் பற்றி தப்பான தகவல் குடுத்து தன்னோட கோர்த்து விட்டுட்டாங்கன்னு தெரிஞ்ச உடனே மனுஷன் விரக்தியா அதையும் ஏத்துக்கிட்டு ஒரு சிரிப்பு சிரிப்பார் பாருங்க... பலத்த கைதட்டல் அவருக்கு...

அரும்பாடு பட்டு தனக்கு கிடைச்ச பெரிய பொறுப்பு பீனால போகப் போகுதுன்னு தெரிஞ்சும் ஏனோ பீன் மேல அதிகமா கோபத்த காட்டாம தனக்குள்ளயே வேதனை பட்டுக்குறார். பார்ல போய் தண்ணியடிச்சுட்டு பீன் கைய புடிச்சுட்டே தெருவுல சுத்துறார். அவர் படுற மனவேதனைய சகிக்க முடியாம, பீன் எப்படியாவது தான் நாசம் பண்ணின அந்த வரைபடத்த சரிபண்ண முடியுமான்னு முயற்சி பண்றார்...

படம் முடிஞ்சுதுன்னு நினைக்குறப்பவே கதையை இழுக்குறதுக்காக கொஞ்சம் மொக்கை போட்ருக்காங்க. எல்லாம் சுபமேன்னு வெளில வர்ற டேவிட்டுக்கு அவர் பொண்ணு விபத்துல மாட்டிக்குறதா தகவல் வருது. அவர் கூடவே மருத்துவமனைக்கு போற பீன், அங்க பண்ற சேட்டைகள் சிரிக்க வேணா வைக்கலாம், ஆனா அறிவு, அவர் பண்றது படு அபத்தம், இப்படி பட்ட சீன்ஸ் வச்சிருக்கவே கூடாதுன்னு என் மண்டைல ஓங்கி அடிச்சு அடிச்சு சொல்லிச்சு. அவ்வ்வ்வ்....

அந்த விபத்துக்கு அப்புறம், பீனை முழுசா ஏத்துக்குற டேவிட் குடும்பத்தோட சந்தோசமா கொஞ்ச நாள் கழிக்குறார் பீன்....

எல்லார்கிட்ட இருந்தும் டாட்டா காட்டி கிளம்பி, தன்னை வழியனுப்பி விட வர்ற டேவிட்ட ஓடி வந்து கட்டிக்குற போது, கண்ணுல தண்ணி வந்துடுது... லவ்வர்ஸ் மட்டும் தான் கட்டிக்கணுமா என்ன? இவங்க கட்டிக்குறத பாருங்க... என்ன ஒரு சீன்... அந்த கொஞ்சல்ஸ் பாக்கவே முழு படத்தையும் பாக்கலாம்...

இப்படி படம் முழுக்க முழுக்க ஒரு நட்போட பாசத்த அதிகம் காமடி கலக்காம தெளிச்சு விட்டுருக்காங்க...

ஆனாலும் எனக்கு பிடிக்காத சீன்னு பாத்தா, மூக்கு ஒழுகுறப்போ அத கர்சீப்ல அவர் சிந்துற சீன், வாந்தி எடுத்து வச்சிருக்குற பேப்பர் பைய பிடுங்கி ஊதி, தூங்கிட்டு இருக்குற மனுஷன் முகத்துக்கு நேரா அடிச்சி உடைக்குறது.... ஹய்யே.... மூஞ்சி சுளிக்க வச்சிடுச்சு. இதே சீனை சின்னப் புள்ளையா இருக்குறப்போ பாத்திருந்தா விழுந்து விழுந்து சிரிச்சிருப்பேனோ என்னவோ?

இத எழுதிட்டு இருக்கும் போது மறுபடியும் அந்த க்ளைமாக்ஸ் பாத்துட்டு இருக்கேன்.... கண்டிப்பா நீங்களும் பாருங்க.... உங்கள அறியாம ஒரு புன்னகை உதட்டுல வரும். இழந்து போன நட்புக்கள் கண்முன்னால வந்து ஹாய் சொல்லுவாங்க....

இப்படியே பாத்துட்டு இருந்தா எப்படி, போங்க போங்க, நீங்களும் உங்க பிரெண்ட்ஸ் பத்தி, அவங்க கூட லூசுத்தனமா சுத்தினத பத்தி யோசிச்சுட்டே இருங்க... நான் அப்புறமா வர்றேன்....

கதை நேரம் - கதையும் தத்துவமும்

ரொம்ப நாள் கழிச்சு மறுபடியும் ப்ளாக் பக்கம் வந்துருக்கேன். அதனால முதல்ல உங்கள எல்லாம் நான் ஒரு இடத்துக்கு கூட்டிட்டு போய் சுத்திக் காட்டலாம்னு நினைக்குறேன்... 

நாம இப்போ நின்னுட்டு இருக்குற காடு ஸ்ரீலங்கால இருக்கு. இங்க நாம வேடிக்கை பாத்துட்டே போகலாம் வாங்க.... 

அட, பயப்படாம வாங்க, நான் தான் கூட இருக்கேன்ல, ஒரு பயமும் இல்ல. இந்த சிங்கம், புலி, கரடி எல்லாம் என்னை கண்ட உடனே வாலை சுருட்டிட்டு பம்மிடும்.

இங்க, பெரிய பெரிய மரங்கள், தரையே பாக்க முடியாத வெயில், காலுக்கடியில சலசலத்து ஓடுற நீரோடை இப்படி எத்தனையோ இருந்தாலும் நாம இப்போ ஒரு விசித்திர ஜந்துவ தேடிப் போறோம்.

மான் அடிச்சு சாப்பிடுற புலி பாத்துருப்போம், ஏன், எலி புடிச்சி திங்குற காக்கா பாத்துருப்போம், பூச்சி புடிச்சி திங்குற செடி பாத்துருக்கீங்களா?

பாக்கலனா, நாம இப்போ அத தான் தேடி போயிட்டு இருக்கோம்...

அட, அங்க பாருங்க, ஒரு குரங்கு தண்ணி குடிச்சுட்டு இருக்கு. எதோ ஒரு செடில தண்ணி தேங்கி நிக்குது போல... பக்கத்துல போய் பாக்கலாம்.... எப்படியும் நாம பக்கத்துல போனா அந்த குரங்கு ஓடிடும்... 

குரங்கு போனா போகட்டும். நம்ம டார்ஜட் நாம தேடி வந்த ஜந்து தானே... இந்தா அந்த செடி பக்கத்துல நெருங்கிட்டோம்.

ஹை.... வித்யாசமா குடுவை மாதிரி இருக்குல... இது உள்ள மழைத் தண்ணி தேங்கி நிக்குது போல... அச்சோ, உள்ள ஒரு பல்லி இருக்கு பாருங்க... அவ்வ்வ்வ் பல்லி செத்து போச்சு...

இந்த பல்லிய கொன்னது யாருன்னு நினைக்குறீங்க, எல்லாம் இந்த செடி தான்... இதோட பெயர் தான் நெப்பன்தஸ்... இது ஒரு மாமிச உண்ணி. பொதுவா இத பிச்சர் பிளான்ட்ன்னு சொல்லுவாங்க.

இது ஒரு வகையான தேன் மாதிரி ஒரு திரவத்த சுரக்குது, அப்புறம் பூச்சிகள கவர்ந்திழுக்க வித்யாசமான ஸ்மெல் வேற வெளியிடுது. இத எல்லாம் மோப்பம் பிடிச்சுட்டு பக்கத்துல வர்ற பூச்சிங்க, அதோட குடுவைக்குள்ள வழுக்கி விழுந்துடும்... அப்புறம் எங்க தப்பிக்குறது?

பாத்தீங்களாங்க, பிடிச்ச வாசம், பிடிச்ச சுவை இருக்குன்னு இந்த பூச்சிங்க நம்பி அத தேடி போனா, இந்த நெப்பன்தஸ் அத கொன்னு அதோட சத்துக்கள உறிஞ்சிடுது... இப்படி தாங்க சில மனுசங்க இருக்காங்க. இனிக்க இனிக்க பேசி, நைசா நம்மள அவங்க வலைல விழ வச்சு நம்மளால நிறைய பலன் அடஞ்சுட்டு, ப்ரோயோஜனம் இல்லன்னு ஆனா உடனே கழட்டி விட்ருவாங்க...

அதனால எப்பவுமே கொஞ்சம் எச்சரிக்கையா ஒரு எல்லை கோட்டுக்குள்ள நாம இருந்துகிட்டா எப்பவுமே பயம் இல்ல...

ரொம்ப ரொம்ப ஜாக்கிரதையா இருக்க வேண்டிய உலகம் இது.... 

கதை கேட்டு திகில் வந்துச்சோ இல்லையோ, எனக்கு தத்துவம் சொல்லி திகில் வந்துடுச்சு.... அவ்வ்வ்வ், எதுக்கும் நான் நாளைக்கு வாரேன்...